Dzieci dopuszczają się nękania z różnych powodów. Aby lepiej zrozumieć motyw lub uzasadnienie takiego czynu, zaoferuj swoją obecność i słuchaj ucznia, okazując empatię. Spróbuj nie łapać ucznia za słowa ani nie wyciągać pochopnych wniosków.

Spokojne i komfortowe otoczenie może sprawić, że uczeń się otworzy. Przygotuj się do rozmowy, aby uczeń nie odczuł, że jest osądzany. Nie używaj ostrego lub oskarżycielskiego języka. Zapewnij ucznia o swoim wsparciu i chęci pomocy w znalezieniu rozwiązania problemu.

Przeanalizuj sytuację, aby określić najlepszy sposób działania. Dowiedz się, co dokładnie zaszło, jak długo trwało nękanie i czy coś się wydarzyło od momentu zgłoszenia.

Przeprowadź rozmowy najpierw z osobą, która była nękana, następnie ze świadkami, a na końcu z osobą (lub grupą osób) oskarżaną o nękanie. Jeśli w nękaniu bierze udział grupa uczniów, zadbaj o to, aby nie mogli się ze sobą konsultować podczas badania sprawy.

Na podstawie zdobytych informacji zdecyduj o kolejnych krokach. Nawet jeśli stwierdzisz, że incydent nie wymaga zgłoszenia, ustal z uczniem, jak powinny wyglądać przeprosiny. Jeśli incydent wymaga zgłoszenia, zrób wszystko, co konieczne, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim stronom. Jeśli to możliwe, poproś o pomoc członków personelu, na przykład pracowników socjalnych, psychologów lub dyrektora.

Poinformuj o zasadach obowiązujących w szkole i przypomnij uczniowi, że nękanie w żadnej formie nie jest dopuszczalne i pociąga za sobą konsekwencje. Wprowadź w sprawę rodziców zgodnie z zasadami obowiązującymi w Twojej szkole.

Zapewniaj stałe wsparcie, ale nie bierz wszystkiego na siebie. Zadbaj o to, aby inni członkowie personelu lub specjaliści zaangażowali się w pomoc dotyczącą rozwiązania problemu.

Sprawdź, jak Twoi uczniowie radzą sobie po upływie kilku dni, tygodnia lub nawet miesiąca od zgłoszenia sytuacji i zapytaj ich:

• Czy problem został rozwiązany?
• Czy doszło do odwetu?
• Czy czują się komfortowo w szkole?
• Jak układają się ich relacje z innymi uczniami uczestniczącymi w incydencie?

Upewnij się, że Twój uczeń ma wsparcie. Dobrym rozwiązaniem może być spotkanie z pedagogiem szkolnym. Pomocne może być także skontaktowanie się z rodzicami ucznia.

Dowiedz się, czy można zapewnić wsparcie w inny sposób, na przykład poprzez programy pozaszkolne lub wydarzenia związane ze zdrowiem behawioralnym skierowane do młodzieży.

Przeprowadzaj lekcje lub udostępniaj zasoby dotyczące przeciwdziałania nękaniu i promuj pozytywne relacje. Weź pod uwagę rozwijanie umiejętności miękkich, takich jak samoświadomość, kompetencje osobiste, świadomość społeczna, budowanie relacji i umiejętność odpowiedzialnego podejmowania decyzji.